welcome back, chairman

sunday saw the adiks, well, just a handful of us, back at the ribbons to welcome the chairman who just came back from a two-week vacation. sponsored by ega (again!), we had pepperoni pizza minus the pepperoni! here are some shots from matt who still works wonder even with his n73 cam phone....

anabel's diamonds, pacman redux

And so huminto na naman ang mundo ng mga Pinoy kahapon (or kanina, depending on which side of the globe you're in). Lahat siguro ng mga mata, ke singkit, duling, banlag, naka-salamin o naka-contact lenses ke plain o kulay orange, naka-tutok na naman sa Mandalay Arena sa Vegas. Coz Manny is at it again. Up on the ring (bakit nga ba ring ang tawag dito eh square naman sya? Hmmm?) and doing his thing again.

Funny how this diminutive, rather ordinary looking guy has become such a gigantic figure in the sporting scene. Such a giant that in a stretch of his rather short arms to deliver a blow to his opponent, eh hindi lang yong panga ng kalaban nya ang tinatamaan. It also delivers a blow that wipes out boundaries and tear down divisions – at least for a moment.

O di ba at nag-declare pa ng ceasefire ang Philippine Government against it’s fight with the leftist group. Both the military and the insurgents wouldn’t dare miss his fight. Break muna sa barilan at pugutan ng ulo. Let’s enjoy Pacman muna. Have a break, have a Pacman (sounds familiar ba!).

Kahit mga holdaper, mandurukot, bank robbers and all the other petty offenders, nag-day off. They’d rather watch their idol on tv kesa rumaket sa lansangan ng Metro Manila. Ayan at for the second time eh nag-declare ang mga kapulisan na zero daw ang record books nila for street crimes in the metropolis. Hindi ko lang alam kung talagang walang nandukot o nangholdap. O nakatutok lahat ng pulis sa tv kaya hindi nakita ang mga nangyayari sa kalye.

Even Gloria who should be thinking of ways how to get herself out of the quagmire she’s currently in, ayun at talagang pinanood daw yong 12 rounds. Sa akin, palibhasa wala akong hilig sa boxing, that would be a total waste of 2 or 3 hours of my life. Afterall, ang importante lang sa akin eh malaman kung nanalo sya o natalo.

But of course a bigger number of the 86++ million Pinoys will disagree with me. Baka nga batukan pa ako dahil hindi ako nakiki-simpatya, cooperate and lend support to the Pambansang kamao. Parang KJ ako to the max coz I don’t share the frenzy of support the Pacman is being accorded.

Ayan nga at ang mga mapeperang pulitiko, negosyante at lalo ang mga artista, they all flew in droves to Vegas. To lend support daw to Manny. Pero sa totoo lang, gusto lang makita ang mga mukha nila on world-wide tv. Aba, HBO nga naman yon noh, something that they will never be able to do, kahit artista pa sila. So mas mabuti nang sumabit sa laban ni Pacman and get some exposure. Kahit split seconds lang.

What’s funny though, is what I read in Pilipino Star Ngayon na yon palang mga artistang nagpupunta sa laban ni Pacman, si Pacman ang nagbabayad ng mga plane tickets nila. Hindi lang nabanggit kung pati hotel kasama. But I was so appalled dahil all the while, akala ko mayayaman itong mga ito at patriotic yong reason nila for being there. To support Manny. Yon pala, libre ang tiket nila. Siguro hindi lahat huh. Pero Anabel Rama? Why would you buy a plane ticket for Anabel Rama eh mas malalaki pa nga ang diamonds nyan kesa sa mga flood lights ng Vegas strip!

But more than that, ang tanong ko, bakit parang inilalagay ng mga Pinoy sa balikat ni Pacman ang pag-asa ng Pilipinas? Parang nawawala sa tamang perspective ang mga bagay-bagay? Like politics. And priorities of the nation. Bakit nakahinto lahat dahil kay Manny? Are we saying that as of now, dahil sa kawalan natin ng pag-asa sa mga pulitiko, and some, even sa catholic church, si Manny na lang ang natitirang ray of hope natin to achieve something glorious and ecstatic?

Ganon na ba ka-desperate ang sitwasyon ng mga Pinoy?

Siguro nga. Dahil wala na tayong makitang matinong politicians that we can truly admire and respect. Siguro nga dahil kahit mga bishops ngayon ay tinatawag nang ugok ng isa pa namang supposedly high-ranking public servant. Siguro nga dahil kahit ang dapat na tinatawag nating Ina ng masang Pilipino ay nababalot ng kaliwa’t kanang akusasyon ng pangungurakot, katiwalian at pagnanakaw sa kaban ng yaman ng namamatay na sa gutom at hirap na si Juan dela Cruz.

I've always declared na hindi ako kabilang sa statistics ng Pacman fans. Pero hindi man ako fan ni Manny, I always thank him for his win. Particularly this one. Hindi dahil nagbigay sya ng karangalan sa Pilipinas. Winning a boxing match happens not only in a blue moon. Maraming nananalo nyan. In any corner of the world. In any title na pinag-lalabanan. A boxing championship belt is no longer a rare find.

Pero ang epekto ng panalo ni Manny sa masang Pilipino, that’s what I’m thankful for. Dahil binigyan nya ng rason ang mga Pinoy to celebrate and forget whatever gigantic problem the country is facing. Kahit 3 or 4 hours lang, it was such a relief sa bugbog-sarado nang utak, katawan at buhay ng mga Pinoy.

At least, sa 3 or 4 hours na yon, nakalimutan nila ang init ng araw na kailangang tiisin para anihin ang palay sa kalinangan. Sa maiksing oras na yon, marami ang nakalimutan ang baho ng basurang kailangan nilang halukayin para makakita ng pagkaka-kitaan. At sa maiksing oras na yon, marami ang nabingi sa pag-kalam ng sikmura nilang hindi na nasasayaran ng pagkain ng tatlong araw. Ang importante, lumalaban si Pacquiao. At bonus pa na nanalo sya.

Such a joyous occasion all Pinoys should be proud of. Eh paano kung natalo?

ingat lang kabayan

May e-mail na namang umikot today relating a couple of incidents tungkol sa safety ng mga expats dito. Apparently, marami nang crimes sa paligid committed by locals sa mga tulad nating dayuhan.

Then na-alala ko, meron nga pala akong inumpisahang article. Eto tinapos ko para ma-share ko sa inyo. Small things that I do para mag-ingat. Mainly on serious risks na pwede nating makuha sa labas. Para makaiwas tayo mga bugbog o hodap, much more ang tuluyan kang mapahamak.

If you’ve got anything to add, by all means, please do. Malay mo makatulong.

1. Ito ang pinaka-importante: iwasan maglaboy mag-isa. Hindi naman ako empleyado ng Census o kaya AGB Nielsen para kumalat-kalat ng walang kawawaan sa kalye. Kaya hindi ako lumalabas ng bahay kung hindi kailangan. Lalo na kung gabi. Kung meron akong pupuntahan, as much as possible, kailangan may kasama ako. Kung wala naman akong kasama, pinapa-alam ko sa kasama ko sa bahay kung saan ako pupunta, at kung pwede, kung anong oras ang expected kong balik. Basta’t kung hindi rin lang importante ang lakad, asahan mong naka-kulong lang ako sa bahay. Mas enjoy akong manood ng tv, mag-babad online, kumain at, ang bes op da bes – matulog. Kung sawa na ako, andyan naman ang paglilinis, laba, plantsa o magsulat ng articles para sa blog ko (obvious ba sa dami ng posting ko!).

2. Hindi rin ako model ng Levis kaya hindi ako naglalagay ng wallet sa aking back pocket. Bukod sa nasisira ang iqama at mga credit cards, nakarinig na ako from a friend na na-hablot ang wallet nya. Habulang umaatikabo dahil ang tumira, mga kabataan na member siguro ng relay team kasi si wallet, pinagpasa-pasahan habang tumatakbo. Pero kung talagang feeling mo eh wala kang pwet pag hindi don nakalagay ang wallet mo, at least ingatan mo na lang. Huwag mong hayaang naka-dungaw at nag-he-hello sa malilikot na kamay.

3. So saan nakalagay ang aking wallet, cp at kung ano pa? Sa isang bag na nakasukbit sa left shoulder ko crossing towards my right side. Yong sukbit na parang grade 1 para hindi madaling agawin. Tapos SOP pa na hawak ko ang strap kung wala din lang akong bitbit. In fact, mabuti at ganito ang naging ugali ko. Dahil minsang naglalakad ako, nagulat ako kasi may humatak ng strap galing sa likod ko. Yong tipong hablot na kung hindi ko hawak ang strap, dala ang bag ko. Bata din na naka-bike. Buti hindi nagtagumpay ang buhong. Kung hindi, magpapa-ikot din ako ng e-mail with matching appeal for my iqama!

4. Para naman akong model ng Orbit dahil meron akong satellites na umiikot sa likuran ko anytime na naglalakad ako sa labas. Kaya malawak ang peripheral vision ko. In short, lagi akong alerto. Matalas ang pakiramdam. Lalo kung may nasa likod ako o sumasabay na maglakad. Pati mga sasakyan, pinakikiramdaman ko lalo na kung bumabagal ng takbo. Ganon ako ka-praning. At pag may kasalubong naman akong naglalakad, malayo pa lang, tinatantiya ko agad ang kilos. Kung mukhang balasubas, iiwas ako para hindi ko siya makasalubong. Umiiwas din ako sa mga tambay na kabataan. Malayo pa lang, umiiba na ako ng daan. Yan kasi ang mga loko. Hindi ka man holdapin, bigla ka namang hahampasin o babatuhin ng kung ano.

5. Kung tatawid ako, hindi ako gumigilid ng husto sa edge ng rampa. White Lady lang ang hindi takot na mahagip ng sasakyan no. At kung nasa island ako, don ako sa bandang gitna nag-aantay hanggang makatawid ako. Medyo malayo para hindi ako mahagip na kung sino mang baliw. May mga narinig na kasi akong hinampas ng tubo o kaya sinabuyan ng tubig ng dumadaang kotse. Yong mga tipong sabog na nag-trip lang. Marami na rin dito non.

6. First floor lang ang tinitirhan ko kaya kung may susunod na baliw, madali akong masundan. Kaya bago ako humugot ng susi para buksan ang main door, lumilingon ako para masigurong walang halimaw sa likod ko. Marami na rin akong narinig na napasok ang bahay kasi nasundan, tinulak habang nagbubukas ng pinto. Kaya nalimas ang gamit ng walang kalaban-laban.

7. Hindi ako walking advertisement ng Nokia kaya hindi ko pinaparada ang cp ko sa kalsada kahit lumang model naman to. Kung nasa kalye ako at nag-ring sya, hahanap ako ng isang sulok o kaya papasok ako ng isang shop bago ko yon sagutin. Uso na dito ang snatching, mga bata lang na naka-bike, di mo na aaubtin ang cp mo. Kaya natatawa na lang ako sa ating mga kababayan na nakikipag-usap sa cp nila habang naglalakad sa kalye. Feeling VIP ba pag naka-cp silang naglalakad. Di ba!?

8. Marami na ngayon yong makakasalubong ka tapos aalukin ka ng relos o ng cp. O kaya may itatanong kuno o nagpapatulong. Hinding-hindi ako pumapatol dyan. Kung gusto kong bumili ng gamit, pupunta ako ng shops o mall pero hindi sa mga ganyan. Either maloko ka dahil akala mo nakamura ka eh peke naman pala yong nabili mo. At yong mga magpapatulong kuno, careful ka dyan kasi bigla kang itutulak sa kotse at dadalhin kung saan para ma-holdap. O ma-rape! May kakilala akong nakaranas na nito. (Katawa pa nga dahil lalaki sya pero pinag-hihipuan daw sya sa loob nong kotse!!! Bading ang mga goons??? Hahahaha!!)

9. Para din akong Martian na laging nakataas ang radar pag nag-e-ATM ako. Pag gumagawa na ako ng transaction at may pumasok, tinitingnan ko talaga ang mukha. Yong tinging may ibig sabihin. Double purpose yon. Una para mahitsurahan ko kung may gawin man sa aking masama. And secondly, kung walang intensyong masama, pinapa-alala ko lang sa kanya na hindi sya dapat pumapasok don habang may tao sa machine. Pwera na lang kung pila-balde at swelduhan. Yon talaga, blockbuster ang ATM pag ganong panahon kaya wag ka nang mag-reak.

10. Karugtong na rin ito nong number 1 ko. It’s about being alone. Hinding-hindi ako nagta-taxi mag-isa lalo na kung colorum. Di ba ang dami na dyang nasa mga kanto na illegal taxis. Sasakay lang ako sa ganyan kung meron akong kasama. Pero kung ako lang, tatawag na lang ako ng legal na taxi service. Mahal man ang bayad, sigurado naman (kahit paano) na hindi ako maho-holdap o kaya ay mari-rape at ibabaon sa disyerto.

In general, dapat lang na lagi tayong aware sa paligid natin lalo na kung nasa labas tayo. Kasi, kung matalas ang pakiramdam mo, madali kang makakapag-react. Kung panay ang emote mo, dyan ka madadale.

O, contribute na mga kabayan para naman makapag-ingat tayo.